Res Varia

Upały w Toronto odrobinę zelżały, za to mamy ciągle wilgotnośc w granicach 60-80%. Codziennie wynoszę z piwnicy wiaderko wody, które zbiera odwilżach powietrza, nie pomaga nawet klimatyzacja. Powietrze powoli robi się jesienne – światło, kolory i zapachy są już inne niż w lipcu.


View Larger Map

Wczoraj wybraliśmy się do naszego ulubionego Awenda Provincial Park nad Georgian Bay (na mapie powyżej). To ponad dwie godziny na północ od Toronto, więc nad jeziorem jest zwykle mało ludzi. Jest tam duża psia plaża, na której nasz czworonóg ma się okazję wybrykać za wszystkie czasy. Pojechaliśmy po południu i zostali do zachodu słońca. Najpierw trochę powłóczyliśmy się po szlaku, ale chcieliśmy jak najdłużej posiedzieć na plaży, więc rozłożyliśmy się z piknikiem. Choco i ja poszliśmy się moczyć w jeziorze, które wygląda jak morze, a M. robiła zdjęcia. Dobrze trafiliśmy, bo poza nami nie było na plaży nikogo, tylko co jakiś czas dochodziły i odchodziły pojedyńcze rodziny z psami, razem chyba trzy. Słońce było schowane za chmurami, więc siedziało się dobrze i nie musiałem się bać słonecznych oparzeń. M. upiekła doskonałą babkę bananową (banana bread), mieliśmy też migdały i rodzynki. Po drodze wstąpiliśmy na pyszne fish & chips we wsi nad rzeczką, więc byliśmy najedzeni na resztę dnia. Na zmianę brodziłem w wodzie, bawiłem się z psem i czytałem. Znalazłem sobie idealną lekturę wakacyjną. Raz na jakiś czas tak mi sie zdarza, że biorę jakąś książkę i tak mnie wciąga, że czytam wszystko co autor napisał. Zdarza mi się to rzadko, ale jeśli już to potrafi być intensywne. Podczas wyjazdu do Nowej Szkocji w 2009 zupełnie pochłonął mnie Douglas Adams i jego “The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy” i kolejne części. Nieco wcześniej zachorowałem na Pullmana a niedawno miałem etap Krajewskiego. Tym razem zafascynował mnie autor kanadyjski, ale o tym będzie inny wpis.

Rzadko pisuję, bo jesteśmy oboje bardzo zajęci. Zaczęliśmy wielkie remonty, przez co nie starcza nam czasu na inne sprawy. Cały tydzień walczyłem z podłogą w jednym pokoju na górze i powoli widać efekty. Podłogi na górze są oryginalne, więc z przełomu wieków. Bardzo ładne deski są ukryte pod warstwą kurzu i naleciałości. Poza tym przez ponad sto lat drewno się kurczyło i rozszerzało wraz ze zmieniającą się wilgotnością, więc najwięcej roboty było z wypełnianiem szpar linami, jak zalecają znający się na renowacji. Oboje z M. bardzo lubimy starocie, więc bardziej nam się wypełniona linami i nadszarpnięta zębem czasu oryginalna podłoga z pieknymi słojami niż nowa, lśniąca od linijki. Jeszcze sporo przed nami, ale mam nadzieję, że do jesieni uda nam się zrobić całą górę. Mamy zamiar pomieszkać w tym domu jeszcze trochę, więc chcemy go odrestaurować na ile się da, zwłaszcza, że sporo w nim bardzo ładnych detali, których już się dzisiaj nie robi, jak choćby wysokie na stopę drewniane obicia na ścianach z bardzo prostymi zdobieniami. Zdjęcia podłogi wstawię jak znajdę trochę czasu, żeby podłączyć swój komputer.

Nie wiedziałem, że mamy tyle książek… Sporą częśc spakowaliśmy do kartonów i wystawiliśmy na werandę na czas remontu. Marzy mi się osobna biblioteka z kominkiem, ale póki co to mało realne, bo choć miejsca mamy sporo to nie za bardzo jest ją gdzie zrobić. Chyba, że zaczniemy adaptować strych… Ale to dopiero projekt na kiedyś. Póki co w czwartek przylatuje mój Tato i będziemy razem zaczynać kolejny etap remontu…. Mam nadzieję, że kiedy jesienią przyleci siostra M. a później moja Mama będziemy już mieli się gdzie ruszyć…

C.d.n.z

In: kanadyjskie impresje, okiem emigranta, refleksje przy herbacie, tam i z powrotem | | #