Res Varia

Jesień spotkaliśmy już na wakacjach. Niby wszystko bujne i zielone, ale w powietrzu unosił się ten charakterystyczny zapach – mieszanka mgły, pożółkłych liści, kwitnących ziół i suchego siana. No i światło. Światło jesienne, które nadaje wszystkim kolorom, a zwłaszcza brązom i czerwieniom, blasku.

Jakoś tak niedługo po powrocie z wakacji poszliśmy z psem do parku i zauważyliśmy zbierające się do odlotu ptaki. Przypomniało mi się, że w Polsce bociany odlatuja po 15 sierpnia i że kiedy jeszcze mieszkałem z rodzicami na Śląsku ostatnie dwa tygodnie wakacji z jakiegoś powodu zawsze wydawały mi się krótsze niż cała reszta. Wiedziałem, że czas szykować zeszyty do szkoły, że kończą się beztroskie, długie godziny czytania książek, łażenia po drzewach i myszkowania po lesie koło domu dziadków. Za to zbliżały się nieubłaganie urodziny. Najpierw moje a dzień później mojej babci.

Po latach, kiedy koniec sierpnia nie kojarzył już mi się z początkiem szkoły nadal moje urodziny wyznaczały początek jesieni i początek kolejnego roku. I przemijanie. Odeszły babcie, dziadkowie i inni. Każdy kolejny sierpień coraz boleśniej uświadamiał mi, że znowu o jedna kreska więcej na mojej miarce. Jednak to nie tylko przemijanie. To także coraz większa świadomość samego siebie, swoich bliskich i miejsca w świecie, jakkolwiek górnolotnie by to nie zabrzmiało. I możliwość spojrzenia za siebie, na siebie i dokonania rocznego bilansu. Jakoś tak się utarło, że liczymy z M. lata od jesieni do jesieni. Może to dlatego, że poznaliśmy się jesienią i taki rytm dawno temu narzuciły nam studia w Krakowie. Później kolejne ważne i znaczące wydarzenia w naszym życiu też miały miejsce pod koniec lata albo jesienią, więc tak już zostało. Jesienią zaczynaliśmy naszą przygodę w Ankarze, do Toronto również przylecieliśmy na sam koniec lata. Nawet dom kupiliśmy jesienia. Tak więc nowa jesień to dla nas początek nowego roku. I nowe wyzwania.

Od dwóch tygodni gości u nas mój Tato. Bardzo się cieszę, bo po pierwsze nie widzieliśmy się od prawie trzech lat i mamy sporo czasu, żeby w końcu nadrobić zaległości. Poza tym w końcu udało nam się z Tatą zabrać za remont naszego starego domu. Póki co wymieniliśmy drzwi wejściowe, i przymierzamy się do kilku większych projektów. Bardzo ciekawym zjawiskiem jest dla mnie zderzenie kanadyjskich i śląskich tradycji remontowo budowlanych, ale może o tym w innym wpisie.

Nie wiem jak ludzie obchodzą swoje rocznice ślubu, ale nam w tym roku udało się wyjątkowo nietypowo. Otóż zabudowaliśmy z tatą nowe-stare drzwi wejściowe i zrobiliśmy nowe futryny z cedru, właśnie w naszą rocznicę ślubu. No cóż, kiedyś mężczyźni budowali domy i sadzili drzewa, w naszych czasach chyba wystarczy pielęgnować stareńką wierzbę za naszym domem (wierzby bywają złośliwe, o czym przekonał się na własnej skórze Frodo Baggins i kompania…) i remontować dom, który ponad sto lat temu kto inny zbudował.

…

Właśnie zaczyna się nasz kolejny rok w Toronto, już ósmy. I jedenasty od wyjazdu z Polski.

Reszta refleksji innym razem. Czas spać, rano muszę wstać do pracy. A w Toronto nadal upały. Mamy najgorętsze lato od kilku dekad. I choć nie widać końca, choć jesien zadba o to, żeby wszystko wróciło do normy:) Życzę wszystkim udanego tygodnia.

In: kanadyjskie impresje, okiem emigranta, retrospekcje, tam i z powrotem | | #